หลังเสียคู่ชีวิต เมื่อคนกลับกันหมดแล้ว เราจะอยู่เป็นเพื่อนอย่างไร

มื้อข้าว เก้าอี้ข้างตัว และงานที่เคยแบ่งกันทำอาจเปลี่ยนความหมาย ชวนครอบครัวช่วยอย่างเป็นรูปธรรม ให้คนที่ยังอยู่กำหนดจังหวะของตัวเอง

หลังเสียคู่ชีวิต เมื่อคนกลับกันหมดแล้ว เราจะอยู่เป็นเพื่อนอย่างไร

ภาพประกอบสมมติสำหรับบทความ

หลังงานศพจบลง ลูก ๆ อาจต้องกลับไปทำงาน บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงคนกลับเงียบ คุณตายังเดินออกไปซื้อปาท่องโก๋สองชุดตามที่เคยทำให้ยายทุกเช้า พอถึงโต๊ะถึงค่อยนึกได้ว่าวันนี้จะกินคนเดียว การสูญเสียคู่ชีวิตกระทบทั้งความรู้สึกและรายละเอียดที่เคยแบ่งกันทำมาเป็นสิบปี บางวันสิ่งที่คนในบ้านช่วยได้มากที่สุดอาจเป็นการมานั่งแบ่งปาท่องโก๋กัน โดยให้ตาเป็นคนเลือกว่าจะเล่าเรื่องยายหรือคุยเรื่องฝน

ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร บอกความตั้งใจตรง ๆ

คำว่า “ผมคิดถึงยายเหมือนกัน วันนี้ขอนั่งด้วยได้ไหม” เปิดทางให้คนฟังเลือกได้ว่าจะคุยหรือนั่งเงียบ ๆ ถ้าตาเล่าเรื่องเดิมอีกรอบ ลองฟังว่าวันนี้ท่านคิดถึงส่วนไหนของเรื่อง บางทีเมื่อวานเล่าถึงวันที่พบกัน วันนี้อยากเล่าว่ายายจำชื่อเพื่อนบ้านได้ทุกคน หากตาไม่อยากคุย อย่าบังคับให้ระบายเพื่อจะได้สบายใจเร็วขึ้น อยู่ด้วยตามเวลาที่ตกลงและบอกก่อนกลับว่าจะโทรมาวันไหน

อย่าวัดความรักจากจำนวนครั้งที่ร้องไห้

คนหนึ่งอาจร้องไห้ตอนเปิดตู้เสื้อผ้า อีกคนกลับรู้สึกชา โกรธ เหนื่อย หรือหัวเราะกับหลานได้แล้วตกใจว่าตัวเองทำได้อย่างไร ความรู้สึกหลังสูญเสียอาจมาเป็นระลอกและไม่เรียงตามลำดับเดียวกัน อย่าใช้วันที่ตาออกไปกินข้าวได้เป็นเส้นตายว่าตั้งแต่นี้ต้องหายเศร้า และอย่าสรุปจากวันที่ท่านขออยู่เงียบ ๆ ว่าท่านไม่อยากพบใครอีก ลองถามถึงความต้องการของวันนั้นโดยไม่ยกวันที่ผ่านมาไปตัดสิน [1] Cruse Bereavement Support [2] NHS

เสนอสิ่งที่รับหรือตอบปฏิเสธได้ง่าย

“มีอะไรบอกนะ” เป็นน้ำใจที่ดี แต่ในวันที่สมาธิสั้น ตาอาจไม่รู้จะเริ่มขออะไร ลองเสนอเป็นชิ้นเล็ก เช่น “พรุ่งนี้ผมจะไปตลาด ซื้อไข่กับข้าวเหนียวมาฝากไหม” หรือ “วันพุธบ่ายผมว่าง พาไปทำธุระหรืออยู่กินข้าวด้วยกันดี” ให้สิทธิ์เปลี่ยนใจและยืนยันว่าไม่เป็นไรถ้าอยากอยู่คนเดียว ถ้าท่านตอบรับ อย่าลืมไปตามเวลา ความแน่นอนของนัดเล็ก ๆ ช่วยให้วันหนึ่งมีบางอย่างที่พอคาดเดาได้

เมื่อผ่านช่วงที่มีคนแวะมาเยอะแล้ว ลองถามว่าการติดต่อแบบไหนทำให้รู้สึกใกล้ชิด เช่น โทรหลังอาหารหรือแวะมานั่งด้วยกันวันเดิมทุกสัปดาห์

ถามว่างานไหนหายไปพร้อมคนที่เคยทำ

ยายอาจเคยเป็นคนจำวันนัด รู้ว่าข้าวสารเก็บที่ไหน หรือเป็นคนต่อสายโทรคุยกับพี่น้องทุกเย็น ชวนตาลองไล่ตั้งแต่ตื่นจนเข้านอนว่าตรงไหนเพิ่งกลายเป็นเรื่องยาก แล้วเลือกช่วยเพียงหนึ่งอย่างก่อน ถ้าตาอยากเรียนวิธีกดหม้อหุงข้าว ให้ตาลองกดเองโดยมีคนอยู่ข้าง ๆ ถ้าขอให้ลูกเตรียมอาหารมื้อเย็น ก็ถามว่าอยากกินที่โต๊ะเดิมหรือเปลี่ยนมุม การได้เลือกช่วยรักษาความเป็นเจ้าของบ้านในช่วงที่หลายอย่างเปลี่ยนไปพร้อมกัน [1] Cruse Bereavement Support

ของของคนที่จากไปยังจัดได้ในวันอื่น

ลูกอาจรู้สึกว่าควรเอารองเท้ายายออกเพราะกลัวตาเห็นแล้วเศร้า แต่รองเท้าคู่นั้นอาจทำให้ตารู้สึกเหมือนบ้านยังคุ้นอยู่ ถ้าไม่ติดปัญหาความปลอดภัยหรือความจำเป็นเฉพาะหน้า ให้ถามก่อนย้าย แจก หรือทิ้งของที่มีความหมาย บางคนอยากเก็บผ้าพันคอไว้ บางคนอยากแบ่งหนังสือให้เพื่อนของคู่ชีวิตทันที ทั้งสองทางเลือกเปลี่ยนได้ ควรจดไว้ถ้ามีของที่ฝากเก็บชั่วคราว เพื่อไม่ให้การช่วยจัดบ้านกลายเป็นการสูญเสียซ้ำอีกครั้ง

ถามเรื่องวันครบรอบก่อนถึงวันนั้น

สงกรานต์ วันเกิดคู่ชีวิต หรือบ่ายวันพุธที่เคยไปตลาดด้วยกันอาจยากเป็นพิเศษ ถามล่วงหน้าว่าอยากให้ใครอยู่ด้วย อยากไปทำบุญ สวดมนต์ เปิดเพลงโปรด ทำอาหารที่เคยชอบ หรืออยากข้ามพิธีไปเงียบ ๆ ให้สอดคล้องกับความเชื่อของเจ้าตัว คนในครอบครัวแต่ละคนอาจอยากรำลึกต่างวิธี วางแผนให้มีทางกลับก่อนหรือพักระหว่างงานโดยไม่ต้องอธิบายต่อหน้าญาติหากวันจริงรู้สึกเกินกำลัง [1] Cruse Bereavement Support

บอกเพื่อนว่าจะชวนอย่างไรให้ไปได้จริง

สมมติว่าเพื่อนบ้านอยากชวนตาไปนั่งร้านน้ำชาแต่ไม่มั่นใจว่าจะพูดถึงยายได้ไหม ถามตาก่อนว่าอยากให้บอกอะไรเพื่อน แล้วลองนัดสั้น ๆ ช่วงที่ร้านเงียบ ตกลงว่าอยากกลับเมื่อไหร่ก็ได้ หากตาปฏิเสธครั้งแรก บอกได้ว่ายังชวนครั้งหน้าได้หรืออยากให้รอท่านเป็นคนโทรเอง อย่าเหมารวมว่าคนที่กินอาหารคนเดียวทุกมื้อจะสบายใจในงานใหญ่ บางครั้งการคุ้นกับการนั่งโต๊ะสองคนอีกครั้งก็เพียงพอสำหรับสัปดาห์นั้น

เมื่อต้องช่วยจากคนละจังหวัด

ตกลงเวลาที่สะดวกคุยและถามว่าอยากคุยเรื่องไหน บางวันอาจเปิดสายไว้ตอนต่างคนต่างกินข้าว บางวันส่งรูปต้นไม้ที่ตาให้ไปปลูกแล้วบอกว่ากำลังแตกใบแทนการถามซ้ำว่าหายเศร้าหรือยัง ถ้าตายินดี อาจขอให้เพื่อนข้างบ้านแวะในวันที่ลูกเดินทางไปไม่ได้ ตกลงกันว่าเมื่อไรควรโทรกลับหาลูก โดยไม่ให้ตารู้สึกว่าทุกคนกำลังรายงานพฤติกรรม ความห่วงใยที่ให้ท่านรับรู้และร่วมตัดสินใจช่วยรักษาความไว้ใจระยะยาว

เมื่อความทุกข์เริ่มขวางการใช้ชีวิต ให้ชวนขอความช่วยเหลือ

ถ้าตาแทบกินหรือนอนไม่ได้ ดูแลตัวเองลำบาก เศร้าหรือกังวลจนใช้ชีวิตยากขึ้น หรือบอกว่าอยากได้คนช่วย ให้ชวนพบแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญสุขภาพจิตโดยไม่ต้องรอให้ครบเดือนหรือครบปี เสนอไปเป็นเพื่อนหากท่านต้องการ บอกสิ่งที่สังเกตโดยไม่ตัดสิน และให้ตาเล่าความรู้สึกเอง หากท่านบอกว่าอยากทำร้ายตัวเอง ให้รับฟังอย่างจริงจังและขอความช่วยเหลือโดยเร็ว หากมีอันตรายทันที ให้อยู่ด้วยถ้าทำได้อย่างปลอดภัยและขอความช่วยเหลือฉุกเฉินทันที [1] Cruse Bereavement Support [2] NHS

นัดครั้งต่อไปก่อนคนสุดท้ายกลับ

ก่อนปิดประตู ลองถามว่า “วันเสาร์จะให้ผมมาช่วยเปลี่ยนหลอดไฟแล้วนั่งกินข้าวด้วยไหม” หรือถ้าตาต้องการพัก ให้ตกลงเรื่องการโทรครั้งถัดไปไว้พอให้รู้ว่าจะได้คุยกันอีกเมื่อไหร่ คนที่ไปเยี่ยมก็อาจกำลังเสียใจจากการเสียแม่หรือยายเหมือนกัน แบ่งงานกับพี่น้องและหาคนฟังให้ตัวเองด้วย ความสัมพันธ์ของตากับยายยังมีที่อยู่ในเรื่องเล่า เมนูอาหาร หรือความเงียบของบางวัน ครอบครัวอยู่ข้างตาได้โดยไม่ต้องกำหนดว่าเมื่อไหร่ท่านจึงควรเดินผ่านสิ่งเหล่านั้นไป

แหล่งอ้างอิงและอ่านเพิ่มเติม

  1. Cruse Bereavement Support — Loss of a partner (large-print PDF)
  2. NHS — Grief after bereavement or loss

เกี่ยวกับบทความนี้

เผยแพร่เมื่อ
อัปเดตล่าสุด
ภาษาของเนื้อหา
ไทย
เผยแพร่โดย
Tongjai Nursing Home

อ่านต่อในหัวข้อที่เกี่ยวข้อง

เสื้อดอกตัวเดิมที่แม่เลือก วิธีช่วยแต่งตัวเมื่อมีภาวะสมองเสื่อม
ความจำและความสุขใจ

เสื้อดอกตัวเดิมที่แม่เลือก วิธีช่วยแต่งตัวเมื่อมีภาวะสมองเสื่อม

จัดตู้เสื้อผ้าให้เลือกง่ายขึ้น ช่วยเฉพาะขั้นที่ติด และเก็บสไตล์ที่เจ้าตัวรักไว้ แม้วันหนึ่งการติดกระดุมจะกลายเป็นเรื่องยาก

อ่านบทความ
เมื่อคนที่มีสมองเสื่อมบอกไม่ชัดว่าเจ็บตรงไหน ครอบครัวช่วยสังเกตอย่างไร
ความจำและความสุขใจ

เมื่อคนที่มีสมองเสื่อมบอกไม่ชัดว่าเจ็บตรงไหน ครอบครัวช่วยสังเกตอย่างไร

ชวนถามด้วยวิธีที่เจ้าตัวยังตอบได้ เปรียบเทียบกับท่าทีตามปกติ และเล่าสิ่งที่เห็นให้ทีมดูแลประเมินความเจ็บปวดได้ตรงขึ้น

อ่านบทความ
เมื่อแม่สับสนขึ้นกะทันหัน ทำไมครอบครัวควรเรียกความช่วยเหลือทันที
ความจำและความสุขใจ

เมื่อแม่สับสนขึ้นกะทันหัน ทำไมครอบครัวควรเรียกความช่วยเหลือทันที

แม้คนที่มีปัญหาความจำอยู่ก่อนก็เกิดความสับสนเฉียบพลันได้ รู้จุดที่ต้องขอความช่วยเหลือ และวิธีเล่าอาการให้ทีมฉุกเฉินเข้าใจภาพก่อนป่วย

อ่านบทความ
กลับไปดูบทความทั้งหมด